De lat ligt hoog,  maar voor wie spring je eigenlijk?

“Ik leg de lat zo hoog, vooral op mijn werk.”
Ze zit tegenover me en vertelt hoe ze dan kan reageren als er iets gebeurt wat haar triggert.
“Ik kan best fel uit de hoek komen, zegt ze.  “Ik zit er bovenop”. Direct antwoorden, hard en met woorden.
Achteraf komen er altijd direct  twijfels bij mij. Had ik dat wel zo mogen zeggen?
Waarom reageer ik zó?  Ik ga erover malen, mijn hoofd draait overuren. Alles ga ik overdenken.

Terwijl ik luister naar haar, zie ik direct een beeld naar boven komen.
Een hoogspringer die zich voorbereidt op zijn sprong. Hij beweegt een paar keer heen en weer, volledig gefocust. Zijn hele lichaam gespannen, van zijn tenen tot zijn gezicht. De lat ligt zo hoog mogelijk, en dat is het doel. Met een uiterste krachtsinspanning zet hij zich af. Zijn lijf kronkelt over de lat, en er is nét genoeg ruimte om er niet tegenaan te komen.

Dat is wat er gebeurt als we de lat hoog leggen. We richten ons volledig op dat ene doel: het moet goed gaan, ik mag niet falen.
En ons lichaam doet mee.
Het spant zich.
Het houdt de adem vast.
Zet de schouders vast. Klaar om te presteren.

De overleefstand
Wanneer je lichaam in deze spanning schiet, sta je eigenlijk in de vechtstand, of een vluchtstand,  of in een andere vorm van overleven. Dat gebeurt niet bewust. Het is geheel onbewust.
Je systeem reageert op iets dat als onveilig wordt ervaren: kritiek, een afwijzing, of iets dat raakt aan “het niet goed genoeg zijn”.
En weet je ooit had dit patroon een functie. Het beschermde je tegen pijn, tegen de kwetsbaarheid van falen of afwijzing.
Maar nu zorgt het vooral voor uitputting, twijfel en afstand van jezelf.
Veel mensen die last hebben van faalangst, perfectionisme of overbelasting herkennen dit: het constante gevoel dat je nog nét iets beter moet presteren om goed genoeg te zijn.

Wat eronder ligt, onder dit patroon van perfectionisme
Onder perfectionisme ligt vaak een diep verlangen:
Ik wil het goed doen. Ik wil goed genoeg zijn.
En dat is zo menselijk.
Alleen… hoe harder je probeert te bewijzen dat je goed genoeg bent, hoe verder je verwijderd raakt van dat gevoel en je lichaam…
Je lijf vertelt het je: spanning, een hoge adem, onrust, een stem die harder klinkt dan je bedoelt.
Je raakt overbelast, soms zelfs overspannen.
Niet omdat je te weinig kunt, maar omdat je te veel van jezelf vraagt.

De beweging naar binnen
In haptotherapie begint de verandering niet met nóg beter je best doen,  maar met voelen. Contact maken met je lijf.
Voelen hoe hoog jouw lat eigenlijk ligt.
Hoe je lichaam reageert.
Merk je dat je adem stokt?
Dat je schouders gespannen zijn?
Dat je weinig ruimte ervaart in je borst?
Door daar met aandacht bij stil te staan, erken je wat er is. Je maakt de eerste beweging naar binnen , naar verzachting. Naar contact met angst, teleurstelling of kwetsbaarheid.
En juist dát brengt rust.
Wanneer je jouw gevoelens durft te dragen, hoef je ze niet meer te controleren.

Een kleine oefening
Sta eens stil bij deze vraag:
Waar ligt jouw lat op dit moment, als je het in procenten zou moeten uitdrukken?
100%? 120%? 150%?
Alleen al het herkennen van waar jouw lat ligt, is een eerste stap in herkennen van jouw patroon van de lat hoog leggen.
En de volgende stap is lichaamsbewustwording. Voelen.
Kun je ruimte maken voor wat eronder ligt. Het patroon van het zo goed willen doen,  bijvoorbeeld angst om het fout te doen , zonder het meteen te willen veranderen?

De lat mag zakken
Als je merkt dat je steeds weer tegen die hoge lat aanloopt, perfectionistisch bent of bang bent om het niet goed te doen, weet dan: je hoeft het niet alleen te dragen.
Of je nu last hebt van faalangst, overbelast voelen of overspannen zijn. Het begint allemaal met leren luisteren naar wat je lichaam je wil vertellen.
In haptotherapie leer je die spanning herkennen, begrijpen waar ze vandaan komt en stap voor stap verzachten.
Je ontdekt hoe het is om minder te moeten en meer te mogen voelen.

Afspraak maken
Wil je hiermee aan de slag?
Je bent welkom voor een kennismakingsgesprek of intake . Een eerste stap om de lat lager te leggen en jezelf, en je lichaam weer meer ruimte te geven.