Voel je dat de lat te hoog ligt? Ontdek hoe haptotherapie helpt om spanning los te laten en rust te vinden

Je bent minder aan het denken, maar ineens merk je hoe moe je eigenlijk bent…”

“Wat voelt mijn lichaam zwaar…
Ze zuchtte diep en liet haar schouders zakken. “Wat voelt mijn lichaam zwaar,” zei Sylvia. Ze zat tegenover me in mijn praktijk, haar handen rusteloos in haar schoot.
“Voordat ik bij jou kwam, voelde ik dit nog niet zo. Ik ging gewoon wandelen, deed yoga, ging naar de sportschool. Ik kon nog van alles! 
Maar nu… ik moet er niet aan denken.” Ze schudde haar hoofd. “Die zware gewichten, al die oefeningen… nee, echt niet. Dat trek ik niet meer.”

Het kost me zóveel energie
Haar blik gleed naar buiten, naar de bomen die zachtjes bewogen in de wind. “Weet je,” ging ze zachter verder, “eigenlijk doe ik over de dag heen niet zo veel. En zelfs afspraken met vriendinnen… die heb ik afgezegd. Niet omdat ik niet wil, maar omdat het me zóveel energie kost. Ik ben daarna echt uitgeput en heb tijd nodig om weer bij te komen. Maar die afspraken afzeggen vond ik echt heel moeilijk.”

De druk van altijd beschikbaar moeten zijn
Ik knikte, liet even een stilte vallen. “En hoe is het contact met je leidinggevende nu?” vroeg ik. Ze haalde diep adem. “In het begin belde hij me elke dag. Vroeg hoe het ging… en wanneer ik weer kon komen werken. Elke keer opnieuw die vraag. Alsof ik daar zelf niet al genoeg over nadacht.
Ik voelde die druk steeds weer oplopen. Ik voel mij ook altijd zo verantwoordelijk.” Ze keek me aan. “Uiteindelijk, nadat ik het met jou besproken had, heb , ik  in overleg met de bedrijfsarts, aangegeven dat die dagelijkse telefoontjes me te veel stress gaven. Dat ik het niet meer wilde. En dat was spannend, maar ik heb het gedaan.”

Ze legde een hand op haar buik en knikte langzaam. “Ik weet dat dit goed is voor mijn proces,” zei ze. “Dat ik weer meer aan het voelen ben.” Haar vingers bewogen even over haar bovenbeen. “Mijn hoofd voelt ook echt lichter… maar mijn lijf, dat voelt zo zwaar.”

Mijn hoofd voelt lichter, maar mijn lijf voelt zo zwaar
Ik keek naar haar en glimlachte. “Dat is niet gek,” zei ik. “Je hoofd draagt minder,  dus nu kan je lichaam eindelijk ‘t gaan dragen en spreken. En dat mag.” Ze keek me lang aan en knikte met toe. “ja dat weet ik, dat heb jij me al eerder verteld…” en ze moest even glimlachen.

Zij en ik, we weten allebei: dit is een fase. Dat ze zich een tijdje nóg moeier voelt dan voorheen, komt puur omdat ze het nu kan voelen. En hierna komt de winst. Dan kan ze weer écht voluit haar leven leiden, niet meer op wilskracht maar omdat ze er echt energie voor heeft.

Hoe sta jij er nu voor?

• Een hoofd dat altijd ‘aan’ staat, vol verantwoordelijkheden en to-do lijstjes?
• Een lichaam dat moe en zwaar voelt, maar waar je misschien pas iets van merkt nu je stilvalt?
• De druk om te blijven presteren, zelfs als je lichaam allang op de rem trapt?

Geef eens punten van 0-10 bij de hierboven genoemde klachten.
En laat je mij weten hoe je ervoor staat?